سلام
چند وقتی است سوالاتی ذهنم را به خود مشغول کرده. سوالاتی که مطمئنا سوال خیلی از دوستان نسل جوان هست. سوالاتی از این دست که آيا دين مي‏تواند شادي مورد نياز انسان را تأمين كند؟ آيا تعاليم مذهبي و دستورهاي ديني مانع شادي و شادماني انسان نمي‏ شود؟ هر چند به هزار و یک دلیل به این مقوله کمتر پرداخته شده اما با نگاهی گذرا به لابلای متون اصیل دینی و کلام معصومین جواب های خوبی می توان برای این سوالات پیدا کرد.
توصیه های مکرر دین در این موارد که:خواندن دعايي با شور و حال و نمازي با حضور قلب، نجوايي شبانه و زمزمه‏اي عاشقانه، كمك به انساني افتاده، نوازش يتيمي غمگين، سير كردن گرسنه‏اي بينوا، زيارت بارگاه انساني پاك، ديدار وابستگان و گفت‏وگو با دوستي صميمي كه همگي از سفارش‏هاي دين و تعاليم پرمحتواي آن است، همان سرور و نشاطي را به دنبال دارد كه ديدن بهار طرب‏انگيز و صبح پرلطافت و قطره‏اي شبنم بر رخسار گل سرخ و زمزمه جويبار و وزش نسيم روح فزا.
نگاهي گذرا به تعاليم ديني نشان مي‏دهد، شادي و سرزندگي از آثار ايمان مذهبي است؛ چرا كه مذهب بر زمينه‏هاي پيدايش شادي سفارش كرده است. نداشتن نگراني و اضطراب و غم و اندوه و رسيدن به اطمينان قلبي اساس هر نوع شادي است و اين امر ممكن نيست مگر با ايمان به قدرت مطلقي كه سرچشمه همه نيكي‏ها است. به همين دليل، عميق‏ترين و عالي‏ترين شادي‏ها و سرورها از آنِ انسان های پاك سيرت و آشنا با خداوند است.
بوي خوش عامل مهم شادماني است و متقابلاً بوي بد عامل نااميدي و افسردگي.در روايات اسلامي توجه ويژه‏اي به استفاده از بوي خوش شده و خوشبو بودن از ويژگي‏هاي پيامبر اسلام  صلي الله عليه و آله  و از سنت‏هاي آن حضرت شمرده شده است.
در روايات آمده که:
با رويي گشاده با برادران ملاقات كن.(ميزان الحكمة ، ج‏۱، ص‏۴۱۸، ح‏۱۷۰۷. )
هر مسلماني كه مسلماني را ببيند و او را مسرور كند، خداوند را شاد كرده است.» (ميزان الحكمة ، ج‏۳، ص‏۴۳۹، ح‏۸۴۶۶. )
در بهشت خانه‏اي است به نام خانه شادي، تنها كسي كه يتيمان و بچه‏ها را خوشحال كند به آن داخل مي‏شود. (ميزان الحكمة ، ج‏۳، ص‏۴۳۸، ح‏۸۴۶۱و۸۴۶۰. )
به امید خدا بحث دامنه داری در مورد رابطه دین و شادی و نشاط خواهم داشت.

وقتی ازدواج می کنیم یکی از معانیش این است که توانمندی پذیرش مسئولیت یک زندگی را به دست آورده ایم. یعنی یک مرد یا یک زن شده ایم. هر کداممان هم نقش منحصر به فرد خودمان را در زندگی زناشویی بر عهده می گیریم. یکی از مسئولیت های مشترکمان در زندگی زناشویی تامین آرامش و رفاه و صمیمیت و عاطفه لازم برای بقای یک زندگی است. یکی دیگر از مسئولیت هایمان برطرف کردن عوامل مزاحم زندگی شاد و موفق هست.
قرآن شریف که زیباترین و درس آموزترین آیین نامه راهنمایی در زندگی است توصیه زیبایی در این زمینه دارد. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً در کنار توصیه به آموختن مهارت هایی برای زندگی بهتر ، به ما سفارش می کند مواظب خطراتی که ممکن است زندگی زناشویی و فرزندانمان را به مخاطره بیندازد باشیم و فکری برایش بکنیم. می فرماید: اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! خود و خانواده خويش را از آتشى كه هيزم آن انسانها و سنگها است نگاهداريد. با توجه به این که آتشی که در زندگی خانوادگی و زناشویی انسان ها می افتد دو عامل مهم دارد که عبارتند از عفلت از یادگیری مهارت های لازم برای زندگی و نیز گناه، قران کریم سفارش می کند مواظب این دو عامل خانمان سوز باشیم.
در این پست به مسائل بین همسران اشاره می کنم و به امید خدا در پست بعدی در مورد راهکارهای حفظ فرزندان از آتش گناه و غفلت اشاره خواهم کرد.
در عصر ما كه امواج كوبنده فساد در بيرون خانواده‏ها بسيار قوى و خطرناك است، براى خنثى كردن آنها بايد برنامه‏ريزى اساسى‏ و دقيقتر ی انجام دهیم. در روایات داریم که یکی از علل انحراف و فساد بنی اسرائیل این بوده که همسران در محیط خانه برای همسر خود آرایش نمی کردند. برای این که همسرمان در کوچه و خیابان مرتکب اشتباه و غفلت و گناه نشود بهترین راه این است که به نیاز طبیعی او در محیط خانواده جواب داده شود. از آرایش و زیبایی گرفته تا خوب حرف زدن و روابط عاطفی و …
ادامه مطلب "امنیت خانوادگی"

دوستم قضیه ای را برایم تعریف می کرد که نوشتن و خواندنش خالی از لطف نیست.
        می گفت:
       جایتان خالی جشن عروسی پسر عمویم بود.همه بودند. بگو بخند و شادی و هلهله ای بر پا بود وصف ناشدنی. همه شاد بودند از برقراری پیوندی که این روز و روزگار برقراری اش به این راحتی ها نیست. شاید هم هست و ما راهش را بلد نیستیم. شاید هم بلد بودیم و فراموش کردیم. یا شاید راحت بود و خودمان سختش کردیم. بماند!
        فامیل و دوستان قدیمی را دیدیم. کلی هم از بزرگ شدن هم تعجب کردیم. فکر نمی کردیم این قدر بزرگ شده باشیم. بچه های قدیمی را دیدیم که آخرین بار که دیده بودیم هنوز پشت لبشان سبز نشده بود اما الان یکی دو نفر آن ها را بابا صدا می کردند. سعی شده بود در جشن عروسی حریم ها و اخلاقیات حفظ شود. بد نبود اما گاهی بعضی ها به سرشان می زد دلشان پاک باشد.
        دو روز بعد برای خداحافظی رفتیم خانه عمو. دیدیم سر و صدایی برپاست عظیم و وصف ناشدنی به قدر وصفیات جشن عروسی اما از نوعی دیگر. ماجرا را جویا شدیم. دیدیم بین تازه داماد و تازه عروس دعوایی است بس نازیبا و ناباورانه. بشقاب هایی به پرواز درآمده بود که انسان را یاد جنگ ستارگان می انداخت. وقتی بشقاب های پرنده سوختشان تمام شد علت دعوا را جویا شدیم. شاهدان حادثه گفتند چیزی متوجه نشده اند اما ظاهرا  باز هم تکنولوژی و البته از نوع نا آشنایی به فلسفه اختراع آن باعث دعوا شده بود. . ظاهرا آقای داماد طفلی کنار تلفن نشسته بود. از آنجایی که سابقه اش پیش عروس خانم لو رفته بود و از آنجایی که تماس های تلفنی و غیر تلفنی قبل از عقد داشته اند هر کدام از طرفین فکر می کرد هر وقت همسرش کنار تلفن می رود حتما فکر شومی در سر دارد.