سلام
چند وقتی است سوالاتی ذهنم را به خود مشغول کرده. سوالاتی که مطمئنا سوال خیلی از دوستان نسل جوان هست. سوالاتی از این دست که آيا دين ميتواند شادي مورد نياز انسان را تأمين كند؟ آيا تعاليم مذهبي و دستورهاي ديني مانع شادي و شادماني انسان نمي شود؟ هر چند به هزار و یک دلیل به این مقوله کمتر پرداخته شده اما با نگاهی گذرا به لابلای متون اصیل دینی و کلام معصومین جواب های خوبی می توان برای این سوالات پیدا کرد.
توصیه های مکرر دین در این موارد که:خواندن دعايي با شور و حال و نمازي با حضور قلب، نجوايي شبانه و زمزمهاي عاشقانه، كمك به انساني افتاده، نوازش يتيمي غمگين، سير كردن گرسنهاي بينوا، زيارت بارگاه انساني پاك، ديدار وابستگان و گفتوگو با دوستي صميمي كه همگي از سفارشهاي دين و تعاليم پرمحتواي آن است، همان سرور و نشاطي را به دنبال دارد كه ديدن بهار طربانگيز و صبح پرلطافت و قطرهاي شبنم بر رخسار گل سرخ و زمزمه جويبار و وزش نسيم روح فزا.
نگاهي گذرا به تعاليم ديني نشان ميدهد، شادي و سرزندگي از آثار ايمان مذهبي است؛ چرا كه مذهب بر زمينههاي پيدايش شادي سفارش كرده است. نداشتن نگراني و اضطراب و غم و اندوه و رسيدن به اطمينان قلبي اساس هر نوع شادي است و اين امر ممكن نيست مگر با ايمان به قدرت مطلقي كه سرچشمه همه نيكيها است. به همين دليل، عميقترين و عاليترين شاديها و سرورها از آنِ انسان های پاك سيرت و آشنا با خداوند است.
بوي خوش عامل مهم شادماني است و متقابلاً بوي بد عامل نااميدي و افسردگي.در روايات اسلامي توجه ويژهاي به استفاده از بوي خوش شده و خوشبو بودن از ويژگيهاي پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و از سنتهاي آن حضرت شمرده شده است.
در روايات آمده که:
با رويي گشاده با برادران ملاقات كن.(ميزان الحكمة ، ج۱، ص۴۱۸، ح۱۷۰۷. )
هر مسلماني كه مسلماني را ببيند و او را مسرور كند، خداوند را شاد كرده است.» (ميزان الحكمة ، ج۳، ص۴۳۹، ح۸۴۶۶. )
در بهشت خانهاي است به نام خانه شادي، تنها كسي كه يتيمان و بچهها را خوشحال كند به آن داخل ميشود. (ميزان الحكمة ، ج۳، ص۴۳۸، ح۸۴۶۱و۸۴۶۰. )
به امید خدا بحث دامنه داری در مورد رابطه دین و شادی و نشاط خواهم داشت.

ا را بابا صدا می کردند. سعی شده بود در جشن عروسی حریم ها و اخلاقیات حفظ شود. بد نبود اما گاهی بعضی ها به سرشان می زد دلشان پاک باشد.